Tite 3

¹ Ὑπομίμνῃσκε αὐτοὺς ἀρχαῖς ἐξουσίαις ὑποτάσσεσθαι, πειθαρχεῖν, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἑτοίμους εἶναι, hypomimnēske aytoys archais exoysiais hypotassesthai, peitharchein, pros pan ergon agathon hetoimoys einai,

² μηδένα βλασφημεῖν, ἀμάχους εἶναι, ἐπιεικεῖς, πᾶσαν ἐνδεικνυμένους πραΰτητα πρὸς πάντας ἀνθρώπους. mēdena blasphēmein, amachoys einai, epieikeis, pasan endeiknymenoys praytēta pros pantas anthrōpoys.

³ ἦμεν γάρ ποτε καὶ ἡμεῖς ἀνόητοι, ἀπειθεῖς, πλανώμενοι, δουλεύοντες ἐπιθυμίαις καὶ ἡδοναῖς ποικίλαις, ἐν κακίᾳ καὶ φθόνῳ διάγοντες, στυγητοί, μισοῦντες ἀλλήλους. ēmen gar pote kai hēmeis anoētoi, apeitheis, planōmenoi, doyleyontes epithymiais kai hēdonais poikilais, en kakia kai phthonō diagontes, stygētoi, misoyntes allēloys.

⁴ ὅτε δὲ ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν θεοῦ, hote de hē chrēstotēs kai hē philanthrōpia epephanē toy sōtēros hēmōn theoy,

⁵ οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ἃ ἐποιήσαμεν ἡμεῖς ἀλλὰ κατὰ τὸ αὐτοῦ ἔλεος ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλινγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως πνεύματος ἁγίου, oyk ex ergōn tōn en dikaiosynē ha epoiēsamen hēmeis alla kata to aytoy eleos esōsen hēmas dia loytroy palingenesias kai anakainōseōs pneymatos hagioy,

⁶ οὗ ἐξέχεεν ἐφ’ ἡμᾶς πλουσίως διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ohy execheen eph’ hēmas ploysiōs dia iēsoy christoy toy sōtēros hēmōn,

⁷ ἵνα δικαιωθέντες τῇ ἐκείνου χάριτι κληρονόμοι γενηθῶμεν κατ’ ἐλπίδα ζωῆς αἰωνίου. hina dikaiōthentes tē ekeinoy chariti klēronomoi genēthōmen kat’ elpida zōēs aiōnioy.

⁸ πιστὸς ὁ λόγος, καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσιν καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες θεῷ. ταῦτά ἐστιν καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· pistos ho logos, kai peri toytōn boylomai se diabebaioysthai, hina phrontizōsin kalōn ergōn proistasthai ohi pepisteykotes theō. tayta estin kala kai ōphelima tois anthrōpois·

⁹ μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔριν καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο, εἰσὶν γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. mōras de zētēseis kai genealogias kai erin kai machas nomikas periistaso, eisin gar anōpheleis kai mataioi.

¹⁰ αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, ahiretikon anthrōpon meta mian kai deyteran noythesian paraitoy,

¹¹ εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει, ὢν αὐτοκατάκριτος. eidōs hoti exestraptai ho toioytos kai hamartanei, ōn aytokatakritos.

¹² Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρὸς σὲ ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν, ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. hotan pempsō arteman pros se ē tychikon, spoydason elthein pros me eis nikopolin, ekei gar kekrika paracheimasai.

¹³ Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ Ἀπολλῶν σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. zēnan ton nomikon kai apollōn spoydaiōs propempson, hina mēden aytois leipē.

¹⁴ μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι. manthanetōsan de kai ohi hēmeteroi kalōn ergōn proistasthai eis tas anagkaias chreias, hina mē ōsin akarpoi.

¹⁵ Ἀσπάζονταί σε οἱ μετ’ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν. aspazontai se ohi met’ emoy pantes. aspasai toys philoyntas hēmas en pistei. hē charis meta pantōn hymōn.