1 Τί οὖν ἐροῦμεν; ἐπιμένωμεν τῇ ἁμαρτίᾳ, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσῃ; ti oyn eroymen ; epimenōmen tē hamartia, hina hē charis pleonasē ;
2 μὴ γένοιτο· οἵτινες ἀπεθάνομεν τῇ ἁμαρτίᾳ, πῶς ἔτι ζήσομεν ἐν αὐτῇ; mē genoito· ohitines apethanomen tē hamartia, pōs eti zēsomen en aytē ;
3 ἢ ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν; ē agnoeite hoti hosoi ebaptisthēmen eis christon iēsoyn eis ton thanaton aytoy ebaptisthēmen ;
4 συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτως καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν. synetaphēmen oyn aytō dia toy baptismatos eis ton thanaton, hina hōsper ēgerthē christos ek nekrōn dia tēs doxēs toy patros, ohytōs kai hēmeis en kainotēti zōēs peripatēsōmen.
5 εἰ γὰρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα· ei gar symphytoi gegonamen tō homoiōmati toy thanatoy aytoy, alla kai tēs anastaseōs esometha·
6 τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη, ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ· toyto ginōskontes, hoti ho palaios hēmōn anthrōpos synestayrōthē, hina katargēthē to sōma tēs hamartias, toy mēketi doyleyein hēmas tē hamartia·
7 ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας. ho gar apothanōn dedikaiōtai apo tēs hamartias.
8 εἰ δὲ ἀπεθάνομεν σὺν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καὶ συζήσομεν αὐτῷ· ei de apethanomen syn christō, pisteyomen hoti kai syzēsomen aytō·
9 εἰδότες ὅτι Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνῄσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει. eidotes hoti christos egertheis ek nekrōn oyketi apothnēskei, thanatos aytoy oyketi kyrieyei.
10 ὃ γὰρ ἀπέθανεν, τῇ ἁμαρτίᾳ ἀπέθανεν ἐφάπαξ· ὃ δὲ ζῇ, ζῇ τῷ θεῷ. ho gar apethanen, tē hamartia apethanen ephapax· ho de zē, zē tō theō.
11 οὕτως καὶ ὑμεῖς λογίζεσθε ἑαυτοὺς εἶναι νεκροὺς μὲν τῇ ἁμαρτίᾳ ζῶντας δὲ τῷ θεῷ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. ohytōs kai hymeis logizesthe heaytoys einai nekroys men tē hamartia zōntas de tō theō en christō iēsoy.
12 μὴ οὖν βασιλευέτω ἡ ἁμαρτία ἐν τῷ θνητῷ ὑμῶν σώματι εἰς τὸ ὑπακούειν ταῖς ἐπιθυμίαις αὐτοῦ, mē oyn basileyetō hē hamartia en tō thnētō hymōn sōmati eis to hypakoyein tais epithymiais aytoy,
13 μηδὲ παριστάνετε τὰ μέλη ὑμῶν ὅπλα ἀδικίας τῇ ἁμαρτίᾳ, ἀλλὰ παραστήσατε ἑαυτοὺς τῷ θεῷ ὡσεὶ ἐκ νεκρῶν ζῶντας καὶ τὰ μέλη ὑμῶν ὅπλα δικαιοσύνης τῷ θεῷ· mēde paristanete ta melē hymōn hopla adikias tē hamartia, alla parastēsate heaytoys tō theō hōsei ek nekrōn zōntas kai ta melē hymōn hopla dikaiosynēs tō theō·
14 ἁμαρτία γὰρ ὑμῶν οὐ κυριεύσει, οὐ γάρ ἐστε ὑπὸ νόμον ἀλλὰ ὑπὸ χάριν. hamartia gar hymōn oy kyrieysei, oy gar este hypo nomon alla hypo charin.
15 Τί οὖν; ἁμαρτήσωμεν ὅτι οὐκ ἐσμὲν ὑπὸ νόμον ἀλλὰ ὑπὸ χάριν; μὴ γένοιτο. ti oyn ; hamartēsōmen hoti oyk esmen hypo nomon alla hypo charin ; mē genoito.
16 οὐκ οἴδατε ὅτι ᾧ παριστάνετε ἑαυτοὺς δούλους εἰς ὑπακοήν, δοῦλοί ἐστε ᾧ ὑπακούετε, ἤτοι ἁμαρτίας εἰς θάνατον ἢ ὑπακοῆς εἰς δικαιοσύνην; oyk oidate hoti hō paristanete heaytoys doyloys eis hypakoēn, doyloi este hō hypakoyete, ētoi hamartias eis thanaton ē hypakoēs eis dikaiosynēn ;
17 χάρις δὲ τῷ θεῷ ὅτι ἦτε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας ὑπηκούσατε δὲ ἐκ καρδίας εἰς ὃν παρεδόθητε τύπον διδαχῆς, charis de tō theō hoti ēte doyloi tēs hamartias hypēkoysate de ek kardias eis hon paredothēte typon didachēs,
18 ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ· eleytherōthentes de apo tēs hamartias edoylōthēte tē dikaiosynē·
19 ἀνθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν. ὥσπερ γὰρ παρεστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ ἀκαθαρσίᾳ καὶ τῇ ἀνομίᾳ εἰς τὴν ἀνομίαν, οὕτως νῦν παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν. anthrōpinon legō dia tēn astheneian tēs sarkos hymōn. hōsper gar parestēsate ta melē hymōn doyla tē akatharsia kai tē anomia eis tēn anomian, ohytōs nyn parastēsate ta melē hymōn doyla tē dikaiosynē eis hagiasmon.
20 ὅτε γὰρ δοῦλοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας, ἐλεύθεροι ἦτε τῇ δικαιοσύνῃ. hote gar doyloi ēte tēs hamartias, eleytheroi ēte tē dikaiosynē.
21 τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε ἐφ’ οἷς νῦν ἐπαισχύνεσθε; τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος. tina oyn karpon eichete tote eph’ ohis nyn epaischynesthe ; to gar telos ekeinōn thanatos.
22 νυνὶ δέ, ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ θεῷ, ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. nyni de, eleytherōthentes apo tēs hamartias doylōthentes de tō theō, echete ton karpon hymōn eis hagiasmon, to de telos zōēn aiōnion.
23 τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν. ta gar opsōnia tēs hamartias thanatos, to de charisma toy theoy zōē aiōnios en christō iēsoy tō kyriō hēmōn.