1 Ἰάκωβος θεοῦ καὶ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος ταῖς δώδεκα φυλαῖς ταῖς ἐν τῇ διασπορᾷ χαίρειν. iakōbos theoy kai kyrioy iēsoy christoy doylos tais dōdeka phylais tais en tē diaspora chairein.
2 Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις, pasan charan hēgēsasthe, adelphoi moy, hotan peirasmois peripesēte poikilois,
3 γινώσκοντες ὅτι τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν. ginōskontes hoti to dokimion hymōn tēs pisteōs katergazetai hypomonēn.
4 ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι. hē de hypomonē ergon teleion echetō, hina ēte teleioi kai holoklēroi, en mēdeni leipomenoi.
5 εἰ δέ τις ὑμῶν λείπεται σοφίας, αἰτείτω παρὰ τοῦ διδόντος θεοῦ πᾶσιν ἁπλῶς καὶ μὴ ὀνειδίζοντος, καὶ δοθήσεται αὐτῷ. ei de tis hymōn leipetai sophias, aiteitō para toy didontos theoy pasin haplōs kai mē oneidizontos, kai dothēsetai aytō.
6 αἰτείτω δὲ ἐν πίστει, μηδὲν διακρινόμενος· ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικεν κλύδωνι θαλάσσης ἀνεμιζομένῳ καὶ ῥιπιζομένῳ. aiteitō de en pistei, mēden diakrinomenos· ho gar diakrinomenos eoiken klydōni thalassēs anemizomenō kai hripizomenō.
7 μὴ γὰρ οἰέσθω ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι λήμψεταί τι παρὰ τοῦ κυρίου, mē gar oiesthō ho anthrōpos ekeinos hoti lēmpsetai ti para toy kyrioy,
8 ἀνὴρ δίψυχος, ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ. anēr dipsychos, akatastatos en pasais tais hodois aytoy.
9 Καυχάσθω δὲ ὁ ἀδελφὸς ὁ ταπεινὸς ἐν τῷ ὕψει αὐτοῦ, kaychasthō de ho adelphos ho tapeinos en tō hypsei aytoy,
10 ὁ δὲ πλούσιος ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ, ὅτι ὡς ἄνθος χόρτου παρελεύσεται. ho de ploysios en tē tapeinōsei aytoy, hoti hōs anthos chortoy pareleysetai.
11 ἀνέτειλεν γὰρ ὁ ἥλιος σὺν τῷ καύσωνι καὶ ἐξήρανεν τὸν χόρτον, καὶ τὸ ἄνθος αὐτοῦ ἐξέπεσεν καὶ ἡ εὐπρέπεια τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἀπώλετο· οὕτως καὶ ὁ πλούσιος ἐν ταῖς πορείαις αὐτοῦ μαρανθήσεται. aneteilen gar ho hēlios syn tō kaysōni kai exēranen ton chorton, kai to anthos aytoy exepesen kai hē eyprepeia toy prosōpoy aytoy apōleto· ohytōs kai ho ploysios en tais poreiais aytoy maranthēsetai.
12 Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν, ὅτι δόκιμος γενόμενος λήμψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν. makarios anēr hos hypomenei peirasmon, hoti dokimos genomenos lēmpsetai ton stephanon tēs zōēs, hon epēggeilato tois agapōsin ayton.
13 μηδεὶς πειραζόμενος λεγέτω ὅτι ἀπὸ θεοῦ πειράζομαι· ὁ γὰρ θεὸς ἀπείραστός ἐστιν κακῶν, πειράζει δὲ αὐτὸς οὐδένα. mēdeis peirazomenos legetō hoti apo theoy peirazomai· ho gar theos apeirastos estin kakōn, peirazei de aytos oydena.
14 ἕκαστος δὲ πειράζεται ὑπὸ τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος· hekastos de peirazetai hypo tēs idias epithymias exelkomenos kai deleazomenos·
15 εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτει ἁμαρτίαν, ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον. eita hē epithymia syllaboysa tiktei hamartian, hē de hamartia apotelestheisa apokyei thanaton.
16 Μὴ πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί. mē planasthe, adelphoi moy agapētoi.
17 πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστιν, καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων, παρ’ ᾧ οὐκ ἔνι παραλλαγὴ ἢ τροπῆς ἀποσκίασμα. pasa dosis agathē kai pan dōrēma teleion anōthen estin, katabainon apo toy patros tōn phōtōn, par’ hō oyk eni parallagē ē tropēs aposkiasma.
18 βουληθεὶς ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀληθείας, εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς ἀπαρχήν τινα τῶν αὐτοῦ κτισμάτων. boylētheis apekyēsen hēmas logō alētheias, eis to einai hēmas aparchēn tina tōn aytoy ktismatōn.
19 Ἴστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί. ἔστω δὲ πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν· iste, adelphoi moy agapētoi. estō de pas anthrōpos tachys eis to akoysai, bradys eis to lalēsai, bradys eis orgēn·
20 ὀργὴ γὰρ ἀνδρὸς δικαιοσύνην θεοῦ οὐκ ἐργάζεται. orgē gar andros dikaiosynēn theoy oyk ergazetai.
21 διὸ ἀποθέμενοι πᾶσαν ῥυπαρίαν καὶ περισσείαν κακίας ἐν πραΰτητι δέξασθε τὸν ἔμφυτον λόγον τὸν δυνάμενον σῶσαι τὰς ψυχὰς ὑμῶν. dio apothemenoi pasan hryparian kai perisseian kakias en praytēti dexasthe ton emphyton logon ton dynamenon sōsai tas psychas hymōn.
22 γίνεσθε δὲ ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταὶ παραλογιζόμενοι ἑαυτούς. ginesthe de poiētai logoy kai mē monon akroatai paralogizomenoi heaytoys.
23 ὅτι εἴ τις ἀκροατὴς λόγου ἐστὶν καὶ οὐ ποιητής, οὗτος ἔοικεν ἀνδρὶ κατανοοῦντι τὸ πρόσωπον τῆς γενέσεως αὐτοῦ ἐν ἐσόπτρῳ· hoti ei tis akroatēs logoy estin kai oy poiētēs, ohytos eoiken andri katanooynti to prosōpon tēs geneseōs aytoy en esoptrō·
24 κατενόησεν γὰρ ἑαυτὸν καὶ ἀπελήλυθεν καὶ εὐθέως ἐπελάθετο ὁποῖος ἦν. katenoēsen gar heayton kai apelēlythen kai eytheōs epelatheto hopoios ēn.
25 ὁ δὲ παρακύψας εἰς νόμον τέλειον τὸν τῆς ἐλευθερίας καὶ παραμείνας, οὐκ ἀκροατὴς ἐπιλησμονῆς γενόμενος ἀλλὰ ποιητὴς ἔργου, οὗτος μακάριος ἐν τῇ ποιήσει αὐτοῦ ἔσται. ho de parakypsas eis nomon teleion ton tēs eleytherias kai parameinas, oyk akroatēs epilēsmonēs genomenos alla poiētēs ergoy, ohytos makarios en tē poiēsei aytoy estai.
26 εἴ τις δοκεῖ θρησκὸς εἶναι, μὴ χαλιναγωγῶν γλῶσσαν αὐτοῦ ἀλλὰ ἀπατῶν καρδίαν αὐτοῦ, τούτου μάταιος ἡ θρησκία. ei tis dokei thrēskos einai, mē chalinagōgōn glōssan aytoy alla apatōn kardian aytoy, toytoy mataios hē thrēskia.
27 θρησκία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ θεῷ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου. thrēskia kathara kai amiantos para theō kai patri ahytē estin, episkeptesthai orphanoys kai chēras en tē thlipsei aytōn, aspilon heayton tērein apo toy kosmoy.