Galates 2

¹ Ἔπειτα διὰ δεκατεσσάρων ἐτῶν πάλιν ἀνέβην εἰς Ἱεροσόλυμα μετὰ Βαρναβᾶ, συνπαραλαβὼν καὶ Τίτον· epeita dia dekatessarōn etōn palin anebēn eis hierosolyma meta barnaba, synparalabōn kai titon·

² ἀνέβην δὲ κατὰ ἀποκάλυψιν· καὶ ἀνεθέμην αὐτοῖς τὸ εὐαγγέλιον ὃ κηρύσσω ἐν τοῖς ἔθνεσιν, κατ’ ἰδίαν δὲ τοῖς δοκοῦσιν, μήπως εἰς κενὸν τρέχω ἢ ἔδραμον. anebēn de kata apokalypsin· kai anethemēn aytois to eyaggelion ho kēryssō en tois ethnesin, kat’ idian de tois dokoysin, mēpōs eis kenon trechō ē edramon.

³ ἀλλ’ οὐδὲ Τίτος ὁ σὺν ἐμοί, Ἕλλην ὤν, ἠναγκάσθη περιτμηθῆναι· all’ oyde titos ho syn emoi, hellēn ōn, ēnagkasthē peritmēthēnai·

⁴ διὰ δὲ τοὺς παρεισάκτους ψευδαδέλφους, οἵτινες παρεισῆλθον κατασκοπῆσαι τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν ἣν ἔχομεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἵνα ἡμᾶς καταδουλώσουσιν· dia de toys pareisaktoys pseydadelphoys, ohitines pareisēlthon kataskopēsai tēn eleytherian hēmōn hēn echomen en christō iēsoy, hina hēmas katadoylōsoysin·

⁵ οἷς οὐδὲ πρὸς ὥραν εἴξαμεν τῇ ὑποταγῇ, ἵνα ἡ ἀλήθεια τοῦ εὐαγγελίου διαμείνῃ πρὸς ὑμᾶς. ohis oyde pros hōran eixamen tē hypotagē, hina hē alētheia toy eyaggelioy diameinē pros hymas.

⁶ ἀπὸ δὲ τῶν δοκούντων εἶναί τι, ὁποῖοί ποτε ἦσαν οὐδέν μοι διαφέρει· πρόσωπον ὁ θεὸς ἀνθρώπου οὐ λαμβάνει ἐμοὶ γὰρ οἱ δοκοῦντες οὐδὲν προσανέθεντο, apo de tōn dokoyntōn einai ti, hopoioi pote ēsan oyden moi diapherei· prosōpon ho theos anthrōpoy oy lambanei emoi gar ohi dokoyntes oyden prosanethento,

⁷ ἀλλὰ τοὐναντίον ἰδόντες ὅτι πεπίστευμαι τὸ εὐαγγέλιον τῆς ἀκροβυστίας καθὼς Πέτρος τῆς περιτομῆς, alla toynantion idontes hoti pepisteymai to eyaggelion tēs akrobystias kathōs petros tēs peritomēs,

⁸ ὁ γὰρ ἐνεργήσας Πέτρῳ εἰς ἀποστολὴν τῆς περιτομῆς ἐνήργησεν καὶ ἐμοὶ εἰς τὰ ἔθνη, ho gar energēsas petrō eis apostolēn tēs peritomēs enērgēsen kai emoi eis ta ethnē,

⁹ καὶ γνόντες τὴν χάριν τὴν δοθεῖσάν μοι, Ἰάκωβος καὶ Κηφᾶς καὶ Ἰωάννης, οἱ δοκοῦντες στῦλοι εἶναι, δεξιὰς ἔδωκαν ἐμοὶ καὶ Βαρναβᾷ κοινωνίας, ἵνα ἡμεῖς εἰς τὰ ἔθνη, αὐτοὶ δὲ εἰς τὴν περιτομήν· kai gnontes tēn charin tēn dotheisan moi, iakōbos kai kēphas kai iōannēs, ohi dokoyntes styloi einai, dexias edōkan emoi kai barnaba koinōnias, hina hēmeis eis ta ethnē, aytoi de eis tēn peritomēn·

¹⁰ μόνον τῶν πτωχῶν ἵνα μνημονεύωμεν, ὃ καὶ ἐσπούδασα αὐτὸ τοῦτο ποιῆσαι. monon tōn ptōchōn hina mnēmoneyōmen, ho kai espoydasa ayto toyto poiēsai.

¹¹ Ὅτε δὲ ἦλθεν Κηφᾶς εἰς Ἀντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν. hote de ēlthen kēphas eis antiocheian, kata prosōpon aytō antestēn, hoti kategnōsmenos ēn.

¹² πρὸ τοῦ γὰρ ἐλθεῖν τινας ἀπὸ Ἰακώβου μετὰ τῶν ἐθνῶν συνήσθιεν· ὅτε δὲ ἦλθον, ὑπέστελλεν καὶ ἀφώριζεν ἑαυτόν, φοβούμενος τοὺς ἐκ περιτομῆς. pro toy gar elthein tinas apo iakōboy meta tōn ethnōn synēsthien· hote de ēlthon, hypestellen kai aphōrizen heayton, phoboymenos toys ek peritomēs.

¹³ καὶ συνυπεκρίθησαν αὐτῷ καὶ οἱ λοιποὶ Ἰουδαῖοι, ὥστε καὶ Βαρναβᾶς συναπήχθη αὐτῶν τῇ ὑποκρίσει. kai synypekrithēsan aytō kai ohi loipoi ioydaioi, hōste kai barnabas synapēchthē aytōn tē hypokrisei.

¹⁴ ἀλλ’ ὅτε εἶδον ὅτι οὐκ ὀρθοποδοῦσιν πρὸς τὴν ἀλήθειαν τοῦ εὐαγγελίου, εἶπον τῷ Κηφᾷ ἔμπροσθεν πάντων, εἰ σὺ Ἰουδαῖος ὑπάρχων ἐθνικῶς καὶ οὐχ Ἰουδαϊκῶς ζῇς, πῶς τὰ ἔθνη ἀναγκάζεις ἰουδαΐζειν; all’ hote eidon hoti oyk orthopodoysin pros tēn alētheian toy eyaggelioy, eipon tō kēpha emprosthen pantōn, ei sy ioydaios hyparchōn ethnikōs kai oych ioydaikōs zēs, pōs ta ethnē anagkazeis ioydaizein ;

¹⁵ ἡμεῖς φύσει Ἰουδαῖοι καὶ οὐκ ἐξ ἐθνῶν ἁμαρτωλοί, hēmeis physei ioydaioi kai oyk ex ethnōn hamartōloi,

¹⁶ εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Χριστοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, ὅτι ἐξ ἔργων νόμου οὐ δικαιωθήσεται πᾶσα σάρξ. eidotes de hoti oy dikaioytai anthrōpos ex ergōn nomoy ean mē dia pisteōs christoy iēsoy, kai hēmeis eis christon iēsoyn episteysamen, hina dikaiōthōmen ek pisteōs christoy kai oyk ex ergōn nomoy, hoti ex ergōn nomoy oy dikaiōthēsetai pasa sarx.

¹⁷ εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο. ei de zētoyntes dikaiōthēnai en christō ehyrethēmen kai aytoi hamartōloi, ara christos hamartias diakonos ; mē genoito.

¹⁸ εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνιστάνω. ei gar ha katelysa tayta palin oikodomō, parabatēn emayton synistanō.

¹⁹ ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον ἵνα θεῷ ζήσω. egō gar dia nomoy nomō apethanon hina theō zēsō.

²⁰ Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ. christō synestayrōmai· zō de oyketi egō, zē de en emoi christos· ho de nyn zō en sarki, en pistei zō tē toy yhioy toy theoy toy agapēsantos me kai paradontos heayton hyper emoy.

²¹ οὐκ ἀθετῶ τὴν χάριν τοῦ θεοῦ· εἰ γὰρ διὰ νόμου δικαιοσύνη, ἄρα Χριστὸς δωρεὰν ἀπέθανεν. oyk athetō tēn charin toy theoy· ei gar dia nomoy dikaiosynē, ara christos dōrean apethanen.