1 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν Ἀπολλῶ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη κατελθεῖν εἰς Ἔφεσον καὶ εὑρεῖν τινας μαθητάς, egeneto de en tō ton apollō einai en korinthō paylon dielthonta ta anōterika merē katelthein eis epheson kai ehyrein tinas mathētas,
2 εἶπέν τε πρὸς αὐτούς, εἰ πνεῦμα ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; οἱ δὲ πρὸς αὐτόν, ἀλλ’ οὐδ’ εἰ πνεῦμα ἅγιον ἔστιν ἠκούσαμεν. eipen te pros aytoys, ei pneyma hagion elabete pisteysantes ; ohi de pros ayton, all’ oyd’ ei pneyma hagion estin ēkoysamen.
3 ὁ δὲ εἶπέν· εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; οἱ δὲ εἶπαν, εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα. ho de eipen· eis ti oyn ebaptisthēte ; ohi de eipan, eis to iōannoy baptisma.
4 εἶπεν δὲ Παῦλος· Ἰωάννης ἐβάπτισεν βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ’ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσιν, τοῦτ’ ἔστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν. eipen de paylos· iōannēs ebaptisen baptisma metanoias, tō laō legōn eis ton erchomenon met’ ayton hina pisteysōsin, toyt’ estin eis ton iēsoyn.
5 ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ, akoysantes de ebaptisthēsan eis to onoma toy kyrioy iēsoy,
6 καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου χεῖρας ἦλθε τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπ’ αὐτούς, ἐλάλουν τε γλώσσαις καὶ ἐπροφήτευον. kai epithentos aytois toy payloy cheiras ēlthe to pneyma to hagion ep’ aytoys, elaloyn te glōssais kai eprophēteyon.
7 ἦσαν δὲ οἱ πάντες ἄνδρες ὡσεὶ δώδεκα. ēsan de ohi pantes andres hōsei dōdeka.
8 Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαρρησιάζετο ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ. eiselthōn de eis tēn synagōgēn eparrēsiazeto epi mēnas treis dialegomenos kai peithōn ta peri tēs basileias toy theoy.
9 ὡς δέ τινες ἐσκληρύνοντο καὶ ἠπείθουν κακολογοῦντες τὴν ὁδὸν ἐνώπιον τοῦ πλήθους, ἀποστὰς ἀπ’ αὐτῶν ἀφώρισεν τοὺς μαθητάς, καθ’ ἡμέραν διαλεγόμενος ἐν τῇ σχολῇ Τυράννου. hōs de tines esklērynonto kai ēpeithoyn kakologoyntes tēn hodon enōpion toy plēthoys, apostas ap’ aytōn aphōrisen toys mathētas, kath’ hēmeran dialegomenos en tē scholē tyrannoy.
10 τοῦτο δὲ ἐγένετο ἐπὶ ἔτη δύο, ὥστε πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν Ἀσίαν ἀκοῦσαι τὸν λόγον τοῦ κυρίου, Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας. toyto de egeneto epi etē dyo, hōste pantas toys katoikoyntas tēn asian akoysai ton logon toy kyrioy, ioydaioys te kai hellēnas.
11 Δυνάμεις τε οὐ τὰς τυχούσας ὁ θεὸς ἐποίει διὰ τῶν χειρῶν Παύλου, dynameis te oy tas tychoysas ho theos epoiei dia tōn cheirōn payloy,
12 ὥστε καὶ ἐπὶ τοὺς ἀσθενοῦντας ἀποφέρεσθαι ἀπὸ τοῦ χρωτὸς αὐτοῦ σουδάρια ἢ σιμικίνθια καὶ ἀπαλλάσσεσθαι ἀπ’ αὐτῶν τὰς νόσους, τά τε πνεύματα τὰ πονηρὰ ἐκπορεύεσθαι. hōste kai epi toys asthenoyntas apopheresthai apo toy chrōtos aytoy soydaria ē simikinthia kai apallassesthai ap’ aytōn tas nosoys, ta te pneymata ta ponēra ekporeyesthai.
13 ἐπεχείρησαν δέ τινες καὶ τῶν περιερχομένων Ἰουδαίων ἐξορκιστῶν ὀνομάζειν ἐπὶ τοὺς ἔχοντας τὰ πνεύματα τὰ πονηρὰ τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ λέγοντες, ὁρκίζω ὑμᾶς τὸν Ἰησοῦν ὃν Παῦλος κηρύσσει. epecheirēsan de tines kai tōn perierchomenōn ioydaiōn exorkistōn onomazein epi toys echontas ta pneymata ta ponēra to onoma toy kyrioy iēsoy legontes, horkizō hymas ton iēsoyn hon paylos kēryssei.
14 ἦσαν δέ τινες Σκευᾶ Ἰουδαίου ἀρχιερέως ἑπτὰ υἱοὶ τοῦτο ποιοῦντες. ēsan de tines skeya ioydaioy archiereōs hepta yhioi toyto poioyntes.
15 ἀποκριθὲν δὲ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν εἶπεν αὐτοῖς, τὸν Ἰησοῦν γινώσκω καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσταμαι, ὑμεῖς δὲ τίνες ἐστέ; apokrithen de to pneyma to ponēron eipen aytois, ton iēsoyn ginōskō kai ton paylon epistamai, hymeis de tines este ;
16 καὶ ἐφαλόμενος ὁ ἄνθρωπος ἐπ’ αὐτοὺς ἐν ᾧ ἦν τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν κατακυριεύσας ἀμφοτέρων ἴσχυσεν κατ’ αὐτῶν, ὥστε γυμνοὺς καὶ τετραυματισμένους ἐκφυγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου ἐκείνου. kai ephalomenos ho anthrōpos ep’ aytoys en hō ēn to pneyma to ponēron katakyrieysas amphoterōn ischysen kat’ aytōn, hōste gymnoys kai tetraymatismenoys ekphygein ek toy oikoy ekeinoy.
17 τοῦτο δὲ ἐγένετο γνωστὸν πᾶσιν Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησιν τοῖς κατοικοῦσιν τὴν Ἔφεσον, καὶ ἐπέπεσεν φόβος ἐπὶ πάντας αὐτούς, καὶ ἐμεγαλύνετο τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ, toyto de egeneto gnōston pasin ioydaiois te kai hellēsin tois katoikoysin tēn epheson, kai epepesen phobos epi pantas aytoys, kai emegalyneto to onoma toy kyrioy iēsoy,
18 πολλοί τε τῶν πεπιστευκότων ἤρχοντο ἐξομολογούμενοι καὶ ἀναγγέλλοντες τὰς πράξεις αὐτῶν. polloi te tōn pepisteykotōn ērchonto exomologoymenoi kai anaggellontes tas praxeis aytōn.
19 ἱκανοὶ δὲ τῶν τὰ περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τὰς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων· καὶ συνεψήφισαν τὰς τιμὰς αὐτῶν καὶ εὗρον ἀργυρίου μυριάδας πέντε. hikanoi de tōn ta perierga praxantōn synenegkantes tas bibloys katekaion enōpion pantōn· kai synepsēphisan tas timas aytōn kai ehyron argyrioy myriadas pente.
20 Οὕτως κατὰ κράτος τοῦ κυρίου ὁ λόγος ηὔξανεν καὶ ἴσχυεν. ohytōs kata kratos toy kyrioy ho logos ēyxanen kai ischyen.
21 Ὡς δὲ ἐπληρώθη ταῦτα, ἔθετο ὁ Παῦλος ἐν τῷ πνεύματι διελθὼν τὴν Μακεδονίαν καὶ Ἀχαΐαν πορεύεσθαι εἰς Ἱεροσόλυμα, εἰπὼν ὅτι μετὰ τὸ γενέσθαι με ἐκεῖ δεῖ με καὶ Ῥώμην ἰδεῖν. hōs de eplērōthē tayta, etheto ho paylos en tō pneymati dielthōn tēn makedonian kai achaian poreyesthai eis hierosolyma, eipōn hoti meta to genesthai me ekei dei me kai hrōmēn idein.
22 ἀποστείλας δὲ εἰς τὴν Μακεδονίαν δύο τῶν διακονούντων αὐτῷ, Τιμόθεον καὶ Ἔραστον, αὐτὸς ἐπέσχεν χρόνον εἰς τὴν Ἀσίαν. aposteilas de eis tēn makedonian dyo tōn diakonoyntōn aytō, timotheon kai eraston, aytos epeschen chronon eis tēn asian.
23 Ἐγένετο δὲ κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τάραχος οὐκ ὀλίγος περὶ τῆς ὁδοῦ. egeneto de kata ton kairon ekeinon tarachos oyk oligos peri tēs hodoy.
24 Δημήτριος γάρ τις ὀνόματι, ἀργυροκόπος, ποιῶν ναοὺς ἀργυροῦς Ἀρτέμιδος παρείχετο τοῖς τεχνίταις οὐκ ὀλίγην ἐργασίαν, dēmētrios gar tis onomati, argyrokopos, poiōn naoys argyroys artemidos pareicheto tois technitais oyk oligēn ergasian,
25 οὓς συναθροίσας καὶ τοὺς περὶ τὰ τοιαῦτα ἐργάτας εἶπεν, ἄνδρες, ἐπίστασθε ὅτι ἐκ ταύτης τῆς ἐργασίας ἡ εὐπορία ἡμῖν ἐστιν, ohys synathroisas kai toys peri ta toiayta ergatas eipen, andres, epistasthe hoti ek taytēs tēs ergasias hē eyporia hēmin estin,
26 καὶ θεωρεῖτε καὶ ἀκούετε ὅτι οὐ μόνον Ἐφέσου ἀλλὰ σχεδὸν πάσης τῆς Ἀσίας ὁ Παῦλος οὗτος πείσας μετέστησεν ἱκανὸν ὄχλον, λέγων ὅτι οὐκ εἰσὶν θεοὶ οἱ διὰ χειρῶν γινόμενοι. kai theōreite kai akoyete hoti oy monon ephesoy alla schedon pasēs tēs asias ho paylos ohytos peisas metestēsen hikanon ochlon, legōn hoti oyk eisin theoi ohi dia cheirōn ginomenoi.
27 οὐ μόνον δὲ τοῦτο κινδυνεύει ἡμῖν τὸ μέρος εἰς ἀπελεγμὸν ἐλθεῖν, ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς μεγάλης θεᾶς ἱερὸν Ἀρτέμιδος εἰς οὐθὲν λογισθῆναι, μέλλειν τε καὶ καθαιρεῖσθαι τῆς μεγαλειότητος αὐτῆς, ἣν ὅλη ἡ Ἀσία καὶ ἡ οἰκουμένη σέβεται. oy monon de toyto kindyneyei hēmin to meros eis apelegmon elthein, alla kai to tēs megalēs theas hieron artemidos eis oythen logisthēnai, mellein te kai kathaireisthai tēs megaleiotētos aytēs, hēn holē hē asia kai hē oikoymenē sebetai.
28 ἀκούσαντες δὲ καὶ γενόμενοι πλήρεις θυμοῦ ἔκραζον λέγοντες, μεγάλη ἡ Ἄρτεμις Ἐφεσίων. akoysantes de kai genomenoi plēreis thymoy ekrazon legontes, megalē hē artemis ephesiōn.
29 καὶ ἐπλήσθη ἡ πόλις τῆς συγχύσεως, ὥρμησάν τε ὁμοθυμαδὸν εἰς τὸ θέατρον συναρπάσαντες Γάϊον καὶ Ἀρίσταρχον Μακεδόνας, συνεκδήμους Παύλου. kai eplēsthē hē polis tēs sygchyseōs, hōrmēsan te homothymadon eis to theatron synarpasantes gaion kai aristarchon makedonas, synekdēmoys payloy.
30 Παύλου δὲ βουλομένου εἰσελθεῖν εἰς τὸν δῆμον οὐκ εἴων αὐτὸν οἱ μαθηταί· payloy de boylomenoy eiselthein eis ton dēmon oyk eiōn ayton ohi mathētai·
31 τινὲς δὲ καὶ τῶν Ἀσιαρχῶν, ὄντες αὐτῷ φίλοι, πέμψαντες πρὸς αὐτὸν παρεκάλουν μὴ δοῦναι ἑαυτὸν εἰς τὸ θέατρον. tines de kai tōn asiarchōn, ontes aytō philoi, pempsantes pros ayton parekaloyn mē doynai heayton eis to theatron.
32 ἄλλοι μὲν οὖν ἄλλο τι ἔκραζον, ἦν γὰρ ἡ ἐκκλησία συγκεχυμένη, καὶ οἱ πλείους οὐκ ᾔδεισαν τίνος ἕνεκα συνεληλύθεισαν. alloi men oyn allo ti ekrazon, ēn gar hē ekklēsia sygkechymenē, kai ohi pleioys oyk ēdeisan tinos heneka synelēlytheisan.
33 ἐκ δὲ τοῦ ὄχλου συνεβίβασαν Ἀλέξανδρον, προβαλόντων αὐτὸν τῶν Ἰουδαίων· ὁ δὲ Ἀλέξανδρος κατασείσας τὴν χεῖρα ἤθελεν ἀπολογεῖσθαι τῷ δήμῳ. ek de toy ochloy synebibasan alexandron, probalontōn ayton tōn ioydaiōn· ho de alexandros kataseisas tēn cheira ēthelen apologeisthai tō dēmō.
34 ἐπιγνόντες δὲ ὅτι Ἰουδαῖός ἐστιν φωνὴ ἐγένετο μία ἐκ πάντων ὡς ἐπὶ ὥρας δύο κράζοντες· μεγάλη ἡ Ἄρτεμις Ἐφεσίων. epignontes de hoti ioydaios estin phōnē egeneto mia ek pantōn hōs epi hōras dyo krazontes· megalē hē artemis ephesiōn.
35 καταστείλας δὲ ὁ γραμματεὺς τὸν ὄχλον φησίν, ἄνδρες Ἐφέσιοι, τίς γάρ ἐστιν ἀνθρώπων ὃς οὐ γινώσκει τὴν Ἐφεσίων πόλιν νεωκόρον οὖσαν τῆς μεγάλης Ἀρτέμιδος καὶ τοῦ διοπετοῦς; katasteilas de ho grammateys ton ochlon phēsin, andres ephesioi, tis gar estin anthrōpōn hos oy ginōskei tēn ephesiōn polin neōkoron oysan tēs megalēs artemidos kai toy diopetoys ;
36 ἀναντιρρήτων οὖν ὄντων τούτων δέον ἐστὶν ὑμᾶς κατεσταλμένους ὑπάρχειν καὶ μηδὲν προπετὲς πράσσειν. anantirrētōn oyn ontōn toytōn deon estin hymas katestalmenoys hyparchein kai mēden propetes prassein.
37 ἠγάγετε γὰρ τοὺς ἄνδρας τούτους οὔτε ἱεροσύλους οὔτε βλασφημοῦντας τὴν θεὸν ἡμῶν. ēgagete gar toys andras toytoys oyte hierosyloys oyte blasphēmoyntas tēn theon hēmōn.
38 εἰ μὲν οὖν Δημήτριος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τεχνῖται ἔχουσι πρός τινα λόγον, ἀγοραῖοι ἄγονται καὶ ἀνθύπατοί εἰσιν· ἐγκαλείτωσαν ἀλλήλοις. ei men oyn dēmētrios kai ohi syn aytō technitai echoysi pros tina logon, agoraioi agontai kai anthypatoi eisin· egkaleitōsan allēlois.
39 εἰ δέ τι περὶ ἑτέρων ἐπιζητεῖτε, ἐν τῇ ἐννόμῳ ἐκκλησίᾳ ἐπιλυθήσεται. ei de ti peri heterōn epizēteite, en tē ennomō ekklēsia epilythēsetai.
40 καὶ γὰρ κινδυνεύομεν ἐγκαλεῖσθαι στάσεως περὶ τῆς σήμερον, μηδενὸς αἰτίου ὑπάρχοντος περὶ οὗ οὐ δυνησόμεθα ἀποδοῦναι λόγον τῆς συστροφῆς ταύτης. kai gar kindyneyomen egkaleisthai staseōs peri tēs sēmeron, mēdenos aitioy hyparchontos peri ohy oy dynēsometha apodoynai logon tēs systrophēs taytēs.
41 καὶ ταῦτα εἰπὼν ἀπέλυσεν τὴν ἐκκλησίαν. kai tayta eipōn apelysen tēn ekklēsian.