1 Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. οὐ γὰρ ἔστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ θεοῦ, αἱ δὲ οὖσαι ὑπὸ θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν· pasa psychē exoysiais hyperechoysais hypotassesthō. oy gar estin exoysia ei mē hypo theoy, ahi de oysai hypo theoy tetagmenai eisin·
2 ὥστε ὁ ἀντιτασσόμενος τῇ ἐξουσίᾳ τῇ τοῦ θεοῦ διαταγῇ ἀνθέστηκεν, οἱ δὲ ἀνθεστηκότες ἑαυτοῖς κρίμα λήμψονται. hōste ho antitassomenos tē exoysia tē toy theoy diatagē anthestēken, ohi de anthestēkotes heaytois krima lēmpsontai.
3 οἱ γὰρ ἄρχοντες οὐκ εἰσὶν φόβος τῷ ἀγαθῷ ἔργῳ ἀλλὰ τῷ κακῷ. θέλεις δὲ μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἐξουσίαν; τὸ ἀγαθὸν ποίει, καὶ ἕξεις ἔπαινον ἐξ αὐτῆς· ohi gar archontes oyk eisin phobos tō agathō ergō alla tō kakō. theleis de mē phobeisthai tēn exoysian ; to agathon poiei, kai hexeis epainon ex aytēs·
4 θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστιν σοὶ εἰς τὸ ἀγαθόν. ἐὰν δὲ τὸ κακὸν ποιῇς, φοβοῦ· οὐ γὰρ εἰκῇ τὴν μάχαιραν φορεῖ· θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστιν, ἔκδικος εἰς ὀργὴν τῷ τὸ κακὸν πράσσοντι. theoy gar diakonos estin soi eis to agathon. ean de to kakon poiēs, phoboy· oy gar eikē tēn machairan phorei· theoy gar diakonos estin, ekdikos eis orgēn tō to kakon prassonti.
5 διὸ ἀνάγκη ὑποτάσσεσθαι, οὐ μόνον διὰ τὴν ὀργὴν ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν συνείδησιν. dio anagkē hypotassesthai, oy monon dia tēn orgēn alla kai dia tēn syneidēsin.
6 διὰ τοῦτο γὰρ καὶ φόρους τελεῖτε, λειτουργοὶ γὰρ θεοῦ εἰσιν εἰς αὐτὸ τοῦτο προσκαρτεροῦντες. dia toyto gar kai phoroys teleite, leitoyrgoi gar theoy eisin eis ayto toyto proskarteroyntes.
7 ἀπόδοτε πᾶσιν τὰς ὀφειλάς, τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον, τῷ τὸ τέλος τὸ τέλος, τῷ τὸν φόβον τὸν φόβον, τῷ τὴν τιμὴν τὴν τιμήν. apodote pasin tas opheilas, tō ton phoron ton phoron, tō to telos to telos, tō ton phobon ton phobon, tō tēn timēn tēn timēn.
8 Μηδενὶ μηδὲν ὀφείλετε, εἰ μὴ τὸ ἀλλήλους ἀγαπᾶν· ὁ γὰρ ἀγαπῶν τὸν ἕτερον νόμον πεπλήρωκεν. mēdeni mēden opheilete, ei mē to allēloys agapan· ho gar agapōn ton heteron nomon peplērōken.
9 τὸ γὰρ οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐκ ἐπιθυμήσεις, καὶ εἴ τις ἑτέρα ἐντολή, ἐν τῷ λόγῳ τούτῳ ἀνακεφαλαιοῦται, ἐν τῷ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. to gar oy moicheyseis, oy phoneyseis, oy klepseis, oyk epithymēseis, kai ei tis hetera entolē, en tō logō toytō anakephalaioytai, en tō agapēseis ton plēsion soy hōs seayton.
10 ἡ ἀγάπη τῷ πλησίον κακὸν οὐκ ἐργάζεται· πλήρωμα οὖν νόμου ἡ ἀγάπη. hē agapē tō plēsion kakon oyk ergazetai· plērōma oyn nomoy hē agapē.
11 Καὶ τοῦτο εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἤδη ὑμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι, νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. kai toyto eidotes ton kairon, hoti hōra ēdē hymas ex hypnoy egerthēnai, nyn gar eggyteron hēmōn hē sōtēria ē hote episteysamen.
12 ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους, ἐνδυσώμεθα δὲ τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. hē nyx proekopsen, hē de hēmera ēggiken. apothōmetha oyn ta erga toy skotoys, endysōmetha de ta hopla toy phōtos.
13 ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ· hōs en hēmera eyschēmonōs peripatēsōmen, mē kōmois kai methais, mē koitais kai aselgeiais, mē eridi kai zēlō·
14 ἀλλὰ ἐνδύσασθε τὸν κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας. alla endysasthe ton kyrion iēsoyn christon, kai tēs sarkos pronoian mē poieisthe eis epithymias.