1 Κἀγὼ ἐλθὼν πρὸς ὑμᾶς, ἀδελφοί, ἦλθον οὐ καθ’ ὑπεροχὴν λόγου ἢ σοφίας καταγγέλλων ὑμῖν τὸ μαρτύριον τοῦ θεοῦ. kagō elthōn pros hymas, adelphoi, ēlthon oy kath’ hyperochēn logoy ē sophias kataggellōn hymin to martyrion toy theoy.
2 οὐ γὰρ ἔκρινά εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μὴ Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον. oy gar ekrina eidenai ti en hymin ei mē iēsoyn christon kai toyton estayrōmenon.
3 κἀγὼ ἐν ἀσθενείᾳ καὶ ἐν φόβῳ καὶ ἐν τρόμῳ πολλῷ ἐγενόμην πρὸς ὑμᾶς, kagō en astheneia kai en phobō kai en tromō pollō egenomēn pros hymas,
4 καὶ ὁ λόγος μου καὶ τὸ κήρυγμά μου οὐκ ἐν πειθοῖς σοφίας λόγοις ἀλλ’ ἐν ἀποδείξει πνεύματος καὶ δυνάμεως, kai ho logos moy kai to kērygma moy oyk en peithois sophias logois all’ en apodeixei pneymatos kai dynameōs,
5 ἵνα ἡ πίστις ὑμῶν μὴ ᾖ ἐν σοφίᾳ ἀνθρώπων ἀλλ’ ἐν δυνάμει θεοῦ. hina hē pistis hymōn mē ē en sophia anthrōpōn all’ en dynamei theoy.
6 Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου τῶν καταργουμένων· sophian de laloymen en tois teleiois, sophian de oy toy aiōnos toytoy oyde tōn archontōn toy aiōnos toytoy tōn katargoymenōn·
7 ἀλλὰ λαλοῦμεν θεοῦ σοφίαν ἐν μυστηρίῳ, τὴν ἀποκεκρυμμένην, ἣν προώρισεν ὁ θεὸς πρὸ τῶν αἰώνων εἰς δόξαν ἡμῶν· alla laloymen theoy sophian en mystēriō, tēn apokekrymmenēn, hēn proōrisen ho theos pro tōn aiōnōn eis doxan hēmōn·
8 ἣν οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου ἔγνωκεν, εἰ γὰρ ἔγνωσαν, οὐκ ἂν τὸν κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν. hēn oydeis tōn archontōn toy aiōnos toytoy egnōken, ei gar egnōsan, oyk an ton kyrion tēs doxēs estayrōsan.
9 ἀλλὰ καθὼς γεγραπται· ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδεν καὶ οὖς οὐκ ἤκουσεν καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν. alla kathōs gegraptai· ha ophthalmos oyk eiden kai oys oyk ēkoysen kai epi kardian anthrōpoy oyk anebē, ha hētoimasen ho theos tois agapōsin ayton.
10 ἡμῖν δὲ ἀπεκάλυψεν ὁ θεὸς διὰ τοῦ πνεύματος· τὸ γὰρ πνεῦμα πάντα ἐραυνᾷ, καὶ τὰ βάθη τοῦ θεοῦ. hēmin de apekalypsen ho theos dia toy pneymatos· to gar pneyma panta erayna, kai ta bathē toy theoy.
11 τίς γὰρ οἶδεν ἀνθρώπων τὰ τοῦ ἀνθρώπου εἰ μὴ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου τὸ ἐν αὐτῷ; οὕτως καὶ τὰ τοῦ θεοῦ οὐδεὶς ἔγνωκεν εἰ μὴ τὸ πνεῦμα τοῦ θεοῦ. tis gar oiden anthrōpōn ta toy anthrōpoy ei mē to pneyma toy anthrōpoy to en aytō ; ohytōs kai ta toy theoy oydeis egnōken ei mē to pneyma toy theoy.
12 ἡμεῖς δὲ οὐ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου ἐλάβομεν ἀλλὰ τὸ πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ θεοῦ, ἵνα εἰδῶμεν τὰ ὑπὸ τοῦ θεοῦ χαρισθέντα ἡμῖν· hēmeis de oy to pneyma toy kosmoy elabomen alla to pneyma to ek toy theoy, hina eidōmen ta hypo toy theoy charisthenta hēmin·
13 ἃ καὶ λαλοῦμεν οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις ἀλλ’ ἐν διδακτοῖς πνεύματος, πνευματικοῖς πνευματικὰ συνκρίνοντες. ha kai laloymen oyk en didaktois anthrōpinēs sophias logois all’ en didaktois pneymatos, pneymatikois pneymatika synkrinontes.
14 ψυχικὸς δὲ ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ τοῦ πνεύματος τοῦ θεοῦ, μωρία γὰρ αὐτῷ ἐστιν, καὶ οὐ δύναται γνῶναι, ὅτι πνευματικῶς ἀνακρίνεται· psychikos de anthrōpos oy dechetai ta toy pneymatos toy theoy, mōria gar aytō estin, kai oy dynatai gnōnai, hoti pneymatikōs anakrinetai·
15 ὁ δὲ πνευματικὸς ἀνακρίνει πάντα, αὐτὸς δὲ ὑπ’ οὐδενὸς ἀνακρίνεται. ho de pneymatikos anakrinei panta, aytos de hyp’ oydenos anakrinetai.
16 τίς γὰρ ἔγνω νοῦν κυρίου, ὃς συμβιβάσει αὐτόν; ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν. tis gar egnō noyn kyrioy, hos symbibasei ayton ; hēmeis de noyn christoy echomen.