Marc 4

¹ Καὶ πάλιν ἤρξατο διδάσκειν παρὰ τὴν θάλασσαν. καὶ συνάγεται πρὸς αὐτὸν ὄχλος πλεῖστος, ὥστε αὐτὸν εἰς πλοῖον ἐμβάντα καθῆσθαι ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος πρὸς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τῆς γῆς ἦσαν. kai palin ērxato didaskein para tēn thalassan. kai synagetai pros ayton ochlos pleistos, hōste ayton eis ploion embanta kathēsthai en tē thalassē, kai pas ho ochlos pros tēn thalassan epi tēs gēs ēsan.

² καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς πολλά, καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ· kai edidasken aytoys en parabolais polla, kai elegen aytois en tē didachē aytoy·

³ ἀκούετε. ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων σπεῖραι. akoyete. idoy exēlthen ho speirōn speirai.

⁴ καὶ ἐγένετο ἐν τῷ σπείρειν ὃ μὲν ἔπεσεν παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἦλθεν τὰ πετεινὰ καὶ κατέφαγεν αὐτό. kai egeneto en tō speirein ho men epesen para tēn hodon, kai ēlthen ta peteina kai katephagen ayto.

⁵ καὶ ἄλλο ἔπεσεν ἐπὶ τὸ πετρῶδες, ὅπου οὐκ εἶχεν γῆν πολλήν, καὶ εὐθὺς ἐξανέτειλεν διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς· kai allo epesen epi to petrōdes, hopoy oyk eichen gēn pollēn, kai eythys exaneteilen dia to mē echein bathos gēs·

⁶ καὶ ὅτε ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη. kai hote aneteilen ho hēlios, ekaymatisthē, kai dia to mē echein hrizan exēranthē.

⁷ καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ συνέπνιξαν αὐτό, καὶ καρπὸν οὐκ ἔδωκεν. kai allo epesen eis tas akanthas, kai anebēsan ahi akanthai kai synepnixan ayto, kai karpon oyk edōken.

⁸ καὶ ἄλλα ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν, καὶ ἐδίδου καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ αὐξανόμενον, καὶ ἔφερεν εἰς τριάκοντα καὶ εἰς ἑξήκοντα καὶ εἰς ἑκατόν. kai alla epesen eis tēn gēn tēn kalēn, kai edidoy karpon anabainonta kai ayxanomenon, kai epheren eis triakonta kai eis hexēkonta kai eis hekaton.

⁹ καὶ ἔλεγεν· ὃς ἔχει ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω. kai elegen· hos echei ōta akoyein, akoyetō.

¹⁰ Καὶ ὅτε ἐγένετο κατὰ μόνας, ἠρώτουν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὰς παραβολάς. kai hote egeneto kata monas, ērōtoyn ayton ohi peri ayton syn tois dōdeka tas parabolas.

¹¹ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ὑμῖν τὸ μυστήριον δέδοται τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ· ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω ἐν παραβολαῖς πάντα γίνεται, kai elegen aytois· hymin to mystērion dedotai tēs basileias toy theoy· ekeinois de tois exō en parabolais panta ginetai,

¹² ἵνα βλέποντες βλέπωσιν καὶ μὴ ἴδωσιν, καὶ ἀκούοντες ἀκούωσιν καὶ μὴ συνιῶσιν, μήποτε ἐπιστρέψωσιν καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς. hina blepontes blepōsin kai mē idōsin, kai akoyontes akoyōsin kai mē syniōsin, mēpote epistrepsōsin kai aphethē aytois.

¹³ καὶ λέγει αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην, καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε; kai legei aytois· oyk oidate tēn parabolēn taytēn, kai pōs pasas tas parabolas gnōsesthe ;

¹⁴ ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει. ho speirōn ton logon speirei.

¹⁵ οὗτοι δέ εἰσίν οἱ παρὰ τὴν ὁδὸν ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν εὐθὺς ἔρχεται ὁ σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον ἐν αὐτοῖς. ohytoi de eisin ohi para tēn hodon hopoy speiretai ho logos, kai hotan akoysōsin eythys erchetai ho satanas kai airei ton logon ton esparmenon en aytois.

¹⁶ καὶ οὗτοί ὁμοίως εἰσίν οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οἳ ὅταν ἀκούσωσιν τὸν λόγον εὐθὺς μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν, kai ohytoi homoiōs eisin ohi epi ta petrōdē speiromenoi, ohi hotan akoysōsin ton logon eythys meta charas lambanoysin ayton,

¹⁷ καὶ οὐκ ἔχουσιν ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσίν, εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον εὐθὺς σκανδαλίζονται. kai oyk echoysin hrizan en heaytois alla proskairoi eisin, eita genomenēs thlipseōs ē diōgmoy dia ton logon eythys skandalizontai.

¹⁸ καὶ ἄλλοι εἰσὶν οἱ ἐπί τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι· οὗτοί εἰσίν οἱ τὸν λόγον ἀκούσαντες, kai alloi eisin ohi epi tas akanthas speiromenoi· ohytoi eisin ohi ton logon akoysantes,

¹⁹ καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι συνπνίγουσιν τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται. kai ahi merimnai toy aiōnos kai hē apatē toy ploytoy kai ahi peri ta loipa epithymiai eisporeyomenai synpnigoysin ton logon, kai akarpos ginetai.

²⁰ καὶ ἐκεῖνοί εἰσίν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσιν τὸν λόγον καὶ παραδέχονται καὶ καρποφοροῦσιν ἓν τριάκοντα καὶ ἓν ἑξήκοντα καὶ ἓν ἑκατόν. kai ekeinoi eisin ohi epi tēn gēn tēn kalēn sparentes, ohitines akoyoysin ton logon kai paradechontai kai karpophoroysin hen triakonta kai hen hexēkonta kai hen hekaton.

²¹ Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι μήτι ἔρχεται ὁ λύχνος ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην; οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν τεθῇ; kai elegen aytois hoti mēti erchetai ho lychnos hina hypo ton modion tethē ē hypo tēn klinēn ; oych hina epi tēn lychnian tethē ;

²² οὐ γάρ ἐστιν τι κρυπτὸν, ἐὰν μὴ ἵνα φανερωθῇ· οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον, ἀλλ’ ἵνα ἔλθῃ εἰς φανερόν. oy gar estin ti krypton, ean mē hina phanerōthē· oyde egeneto apokryphon, all’ hina elthē eis phaneron.

²³ εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω. ei tis echei ōta akoyein, akoyetō.

²⁴ Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· βλέπετε τί ἀκούετε. ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν καὶ προστεθήσεται ὑμῖν. kai elegen aytois· blepete ti akoyete. en hō metrō metreite metrēthēsetai hymin kai prostethēsetai hymin.

²⁵ ὃς γὰρ ἔχει, δοθήσεται αὐτῷ· καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ. hos gar echei, dothēsetai aytō· kai hos oyk echei, kai ho echei arthēsetai ap’ aytoy.

²⁶ Καὶ ἔλεγεν· οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ, ὡς ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς, kai elegen· ohytōs estin hē basileia toy theoy, hōs anthrōpos balē ton sporon epi tēs gēs,

²⁷ καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος βλαστᾷ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός. kai katheydē kai egeirētai nykta kai hēmeran, kai ho sporos blasta kai mēkynētai hōs oyk oiden aytos.

²⁸ αὐτομάτη ἡ γῆ καρποφορεῖ, πρῶτον χόρτον, εἶτεν στάχυν, εἶτεν πλήρης σῖτος ἐν τῷ στάχυϊ. aytomatē hē gē karpophorei, prōton chorton, eiten stachyn, eiten plērēs sitos en tō stachyi.

²⁹ ὅταν δὲ παραδοῖ ὁ καρπός, εὐθὺς ἀποστέλλει τὸ δρέπανον, ὅτι παρέστηκεν ὁ θερισμός. hotan de paradoi ho karpos, eythys apostellei to drepanon, hoti parestēken ho therismos.

³⁰ Καὶ ἔλεγεν· πῶς ὁμοιώσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ, ἢ ἐν τίνι αὐτὴν παραβολῇ θῶμεν; kai elegen· pōs homoiōsōmen tēn basileian toy theoy, ē en tini aytēn parabolē thōmen ;

³¹ ὡς κόκκῳ σινάπεως, ὃς ὅταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς, μικρότερον ὂν πάντων τῶν σπερμάτων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, hōs kokkō sinapeōs, hos hotan sparē epi tēs gēs, mikroteron on pantōn tōn spermatōn tōn epi tēs gēs,

³² καὶ ὅταν σπαρῇ, ἀναβαίνει καὶ γίνεται μεῖζον πάντων τῶν λαχάνων, καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους, ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν. kai hotan sparē, anabainei kai ginetai meizon pantōn tōn lachanōn, kai poiei kladoys megaloys, hōste dynasthai hypo tēn skian aytoy ta peteina toy oyranoy kataskēnoyn.

³³ Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον, καθὼς ἠδύναντο ἀκούειν· kai toiaytais parabolais pollais elalei aytois ton logon, kathōs ēdynanto akoyein·

³⁴ χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει αὐτοῖς, κατ’ ἰδίαν δὲ τοῖς ἰδίοις μαθηταῖς ἐπέλυεν πάντα. chōris de parabolēs oyk elalei aytois, kat’ idian de tois idiois mathētais epelyen panta.

³⁵ Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὀψίας γενομένης· διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν. kai legei aytois en ekeinē tē hēmera opsias genomenēs· dielthōmen eis to peran.

³⁶ καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ, καὶ ἄλλα πλοῖα ἦσαν μετ’ αὐτοῦ. kai aphentes ton ochlon paralambanoysin ayton hōs ēn en tō ploiō, kai alla ploia ēsan met’ aytoy.

³⁷ καὶ γίνεται λαῖλαψ μεγάλη ἀνέμου, καὶ τὰ κύματα ἐπέβαλλεν εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε ἤδη γεμίζεσθαι τὸ πλοῖον. kai ginetai lailaps megalē anemoy, kai ta kymata epeballen eis to ploion, hōste ēdē gemizesthai to ploion.

³⁸ καὶ ἦν αὐτὸς ἐν τῇ πρύμνῃ ἐπὶ τὸ προσκεφάλαιον καθεύδων· καὶ ἐγείρουσιν αὐτὸν καὶ λέγουσιν αὐτῷ· διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα; kai ēn aytos en tē prymnē epi to proskephalaion katheydōn· kai egeiroysin ayton kai legoysin aytō· didaskale, oy melei soi hoti apollymetha ;

³⁹ καὶ διεγερθεὶς ἐπετίμησεν τῷ ἀνέμῳ καὶ εἶπεν τῇ θαλάσσῃ· σιώπα, πεφίμωσο. καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη. kai diegertheis epetimēsen tō anemō kai eipen tē thalassē· siōpa, pephimōso. kai ekopasen ho anemos, kai egeneto galēnē megalē.

⁴⁰ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τί δειλοί ἐστε οὕτως; πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν; kai eipen aytois· ti deiloi este ohytōs ; pōs oyk echete pistin ;

⁴¹ καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν, καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους· τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα αὐτῷ ὑπακούει; kai ephobēthēsan phobon megan, kai elegon pros allēloys· tis ara ohytos estin, hoti kai ho anemos kai hē thalassa aytō hypakoyei ;